duivelsteen

2011-12-16T10:23:00.001-08:00

Frères humains qui après nous vivez
N'ayez les cœurs contre nous endurcis,
Car, se pitié de nous pauvres avez,
Dieu en aura plus tost de vous merciz.
Vous nous voyez cy attachez cinq, six
Quant de la chair, que trop avons nourrie,
Elle est pieça devoree et pourrie,
Et nous les os, devenons cendre et pouldre.
De nostre mal personne ne s'en rie :
Mais priez Dieu que tous nous vueille absouldre!

Se frères vous clamons, pas n'en devez
Avoir desdain, quoy que fusmes occiz
Par justice. Toutesfois, vous savez
Que tous hommes n'ont pas bon sens rassiz;
Excusez nous, puis que sommes transis,
Envers le filz de la Vierge Marie,
Que sa grâce ne soit pour nous tarie,
Nous préservant de l'infernale fouldre.
Nous sommes mors, ame ne nous harie;
Mais priez Dieu que tous nous vueille absouldre!

La pluye nous a débuez et lavez,
Et le soleil desséchez et noirciz:
Pies, corbeaulx nous ont les yeulx cavez
Et arraché la barbe et les sourciz.
Jamais nul temps nous ne sommes assis;
Puis ça, puis la, comme le vent varie,
A son plaisir sans cesser nous charie,
Plus becquetez d'oiseaulx que dez à couldre.
Ne soyez donc de nostre confrarie;
Mais priez Dieu que tous nous vueille absouldre!

Prince Jhesus, qui sur tous a maistrie,
Garde qu'Enfer n'ait de nous seigneurie :
A luy n'avons que faire ne que souldre.
Hommes, icy n'a point de mocquerie;
Mais priez Dieu que tous nous vueille absouldre.

Francois Villon

2011-11-26T22:09:00.001-08:00

kijk een parallellogram
lijnen die elkaar nooit kussen
lijnen die een hoek vormen
samen zijn de hoeken een cirkel

rechte hoeken zijn een rechthoek
gelijke zijden zijn een ruit

de diagonalen zijn exact half
ze zoenen in het midden
de hoofdlijn valt
soms in soms uit het vlakt

de formule is te sterk voor mij
ik zal nooit
het middelpunt bereiken

Geraard van Heusden

2011-11-26T22:06:00.001-08:00

Mijn publiek,
ge zijt stenen,
overwoekerd door
natte grond en mos;
doorkerfd met barsten,
rood en diep,
zoals ik vroeg.

In de oranje grot
smelt de zwangere massa.
Mijn adem ontvouwt vorm,
ik knip en draai
tot het breekbare bestaat.

Mijn pen neemt de massa,
zwanger letters ontvouwen woorden;
ik schrap en schrijf
tot de rust bestaat.

Mijn publiek, mijn zerken,
ik schrijf voor mijn hoofd.

Geraard van Heusden

2011-11-11T09:56:00.001-08:00

Er is veel wind
de bomen gaan naakt slapen.

Ik zit achter de zerk
en tel de kelkblaadjes,
chrysanten houden niet lang.

De dagen van bezoek zijn veraf,
grootouders liggen stil
eenzaam tussen de bladeren.

De oude tuinman
harkt alles los,
verzamelt de gouden kleuren.

De hof herademt
na de stoet treurende,
verplicht of zomaar.

Maar nu is alles stil.
Ik zit achter de zerk
en denk aan jou

Geraard van Heusden

2011-11-11T08:52:00.001-08:00

Moeder Teresa
leest een boek.
Het boek is een boom,
elke tak een bladzijde,
de bloesems zijn letters.

Wil je geen tas thee ?
Je wilt nog zeggen
Laat ons het hierbij laten.
Toch warme zoete thee
laat ons niet onberoerd.

De warme thee is voor ons,
laat je maar gaan.

Doch fluistert Moeder Teresa
Laat ons het hierbij laten

Een boek en een tas thee,
een boom achter de zon.
Elke tak staat vol bloesems
en je fluistert
een tas lust ik wel.

Geraard van Heusden

2011-11-11T08:45:00.001-08:00

kan ik de dames van mijn verleden
nog vragen
mijn levens te delen
hoeveel heb ik gevraagd
geen woord
en zinnen vol spijt
heb ik geschreven
op de zerken van mijn bundels

de dames van mijn verleden
zijn twee
als echt onbereikbaar
vals in mijn armen
zo waarlijk weggevlogen
uit wolken gebouwd
als spiegelbeeld
van hun vergiffenis

beide zijn heengegaan
de walsen zijn verdampt
uit ontpopte alcoven

Geraard van heusden

2011-11-11T08:44:00.000-08:00

ik weet niet
of letters kunnen helpen
ze zijn vage weergave
van wat ik meemaak
ze zijn een gebarsten spiegel
van wat ik niet meemaak

ik weet niet of
woorden kunnen helpen
ze zijn een papieren versie
van de pijn

de letters
de woorden
zijn onschuldige narren
onder de zelfde dwaze regels
ze mogen niet buiten spelen.

Geraard van Heusden

2011-09-09T10:39:00.001-07:00

Ik kom amper thuis
en moet weer vertrekken.
Aan allen die met me wandelen
moet ik zeggen:
"Trager, niet snel."

Ik moet iedere dag
het uniform laten vallen
en telkens
geven ze het weer
en nooit begrijpen ze.

Ik verlaat thuis
tot 's avonds vroeg
en liever blijf ik nog weg.
Om naar de bloemen te dromen
voor zij ze snijdt
en ze in een vaas rotten,
met hun gevoelens
achter glas

Geraard van Heusden

2011-09-09T10:29:00.001-07:00

Het is de wind
die in de bladeren
je naam danst.

Het is de regen
die in de plassen
je gezicht schildert.

Het is de roos
die je toefluistert
dat je mooi bent.

Al wat ik zeggen wou
weet je van hen.

Je lacht,
stil en gelukkig.
Je ogen stralen naar de hemel
en je handen
schuifelen over je lichaam.

Dan denk je:
Wie zegt al dat schoons

Geraard van Heusden

2011-09-09T09:21:00.001-07:00

Ik liep gisteren
in het prinsenhof.
De zon heeft
je naam gebeiteld
op de onbekende huizen.
En als we samen
zo'n huis bewonen,
dan zullen de straatstenen
blij zijn

Geraard van Heusden

2011-08-25T09:17:00.000-07:00

Vader, creator
ik kom met bebloede handen
ik sluip in uw huwelijksnacht
als een dief

zoals gij
toen ge mij samenstelde

zo steel ik nu
uw geliefde

Vader
zij die uw vrouw zou zijn
sleur ik met mij
in het witte moeras
voorbij de goden
om nooit te genezen

Ik vlucht
verder en steeds verder
uw broers vrezen mijn mismaakte vorm

bultenaar en vogelschrik
zo ga ik ten lande
tot alles eindigt

Vader, creator
ik kom met bebloede handen
en leg haar dood
aan uw zondig lichaam

Vader, creator
Vergeef mij

Geraard van Heusden

2011-08-21T03:13:00.001-07:00

de suiker smelt traag
in de oude tas
op het geruite kleed

door het doorweekte venster
volgt ze de voorbijgaande wind
een man loopt
een kind schuilt
een wagen plenst

vroeger heeft
klauwen in de zetel

ze denkt terug
en verder terug

vandaag is de kat gestorven
ze heeft de moed niet
haar te begraven

Geraard van heusden

2011-08-21T03:07:00.001-07:00

Daar er geen biopt genomen wordt moet ik de proef met de drie beschuiten doorstaan. Ik word uitgenodigd op de dienst van de radioactieve geneeskunde. Een buisje met een licht paarse inhoud wordt voorgeschoteld. "Blazen" zegt de bazige verpleegster. Dus ik ledig mijn longen zo ver ik kan. "En de beschuiten". Gelukkig mag ik er confituur op doen. Ze smaken droog en krakerig. Ben ik blij dat ze niet gebroken zijn in mijn tas. Wel is de confituur uit de pot geslopen op mijn pet. Ik zet mijn pet enkel op als er zon is. Deze is afwezig en dus zit mijn pet naast de druipende confituurpot. "Ik zie u terug in drie kwartier". Wat moet ne mens doen gedurende drie kwartier in het ziekenhuis verwijderd van alles (boeken, DVD's, computer). Ik ga dan maar wandelen. Even tot aan de Delhaize. Het gebeurt waarschijnlijk niet vaak dat iemand de Delhaize binnengaat als toerist omdat een bazige verpleegster hem wandelen stuurt. Na excact of ongeveer 45 minuten keer ik terug. De bazige verpleegster merkt me eerst niet op. Dan "Ah, ge zij terug". Ze ploft me in een stoel en geeft me opnieuw zo'n paarse buis. "Blazen". Dus ledig ik opnieuw mijn longen. En dan terug naar huis.

2011-08-21T03:06:00.002-07:00

Mijn bed rolt na veel moeilijkheden naar de onderzoekskamer. Ik lig gekleed zonder schoenen onder een fris lakentje. In het killig kamertje ploffen ze twee buisjes in mijn neus. Een reukloos iets drijft zich binnen. Dan beginnen ze van alles klaar te leggen. Ondermeer een soort zwarte slang waar mee ze in mijn maag kijken. De verpleegster grijpt mijn had en ramt een naald binnen. "Dat loopt niet goed""Ik sta nochtans op bloedverdunners" "Ge zijt toch gestopt op tijd ?" "Ik ben niet gestopt" Algemene paniek "Dokter, dokter, hij staat nog op verdunners". Een grijze man in groen outfit kijkt om de hoek. "Dan nemen we geen biopt"
"T is raar dat uw bloed niet vloeit" zegt de verpleegster terwijl ze de naald pijnlijk weg en weer beweegt. "Ik zal nog eens proberen. Als een stout kind krijg ik een reeks tikken op mijn hand. Dan gaat de naald weer zoeken binnen. De pijn grijnst me glimlachend toe "Nu gaat het wel maar traag, eigenaardig".
Blijkbaar is mijn bloed eigenaardig.

2011-08-21T03:06:00.001-07:00

Ik ben vroeger gegaan dan voorzien. Uit voorzorg. Het is nodig: de wachtzaal voor de dagopname zit overladen vol. Dus maak ik van de tijd gebruik om mijn assurcard te laten lezen. De machine doet zeer lastig. Je moet maar weten dat de kaart er schuins in moet. Alles loopt goed. Ik geef aan wat aan te geven is. Tot de machine zegt te drukken en er niets verschijnt. Geen strookje papier, geen formulier. Nadat ik gemerkt heb dat het toestel stuk is, dring ik niet aan. Ik zet me ergens anders neer. Twee moeders, waarvan één grootmoeder, hebben mijn plaats ingenomen.
Een verwarde dame zoekt iets. Ze snuffelt haar tas door en verspreidt de inhoud. een bleekblauwe pyama en een hoop ondefiniëerbare spullen. Alles wordt vakkundig door elkaar gehaald. Zuchtend steekt ze alles terug in de plastiek tas. Wat later verlaat ze de zaal en laat alles achter. Een verpleegster begeleidt haar. "Mijn enveloppe, alles zit erin" Ze zoekt een enveloppe met alles erin. Samen gaan ze door de zaal, de hall, de inschrijfbalies en veel meer. Toch komt er niets boven water.

Wanneer ik uiteindelijk aan het loket zit, lijkt de loketster raar op als ik haar vertel van het toestel. Ik stel voor een tweede poging te ondernemen. Ze raadt het stellig af.

moeder

2011-08-15T02:46:00.000-07:00

Ik vergeet nooit
de fiere figuur
welke ze was
toen ik als kind
naast haar stond

vandaag is ze
oud en behulpzaam

ik zie ze
wandelen zonder einde
een gezicht
verwrongen van pijn
trage stappen
en een pikkelende staf

moeder van weleer

een figuur
die me tranend
nazwaait

en
traag pijnlijk
gebroken
weg hinkt

Geraard van Heusden

2011-08-14T09:57:00.000-07:00

zo wil ik niet eindigen
krampachtig aan ongeloof
geloof in geloof
omdat er niets is

slepen met de voeten
krassende stok in trillende handen
stapje voor stapje
alles alleen uit schrik

zo wil ik niet eindigen
met vage glimlach
achter vervallen slapen

zo zal ik eindigen
wanhopig bruisend
voor een laatste avond
leven is ten slotte
maar een gebroken galgenmaal

Geraard van Heusden

2011-08-14T09:39:00.001-07:00

Insomnia

een slok bier
hij trekt aan zijn sigaret
de uren kruipen voorbij
minuten vergaan
hij luistert naar de regen
ze tikt op de kist
als kralen
op het altaar
de spiegel breekt
duizend gezichten in dezelfde richting

dan sluipt het licht binnen
glijdt over de daken
wekt het groen in geel en rood

Geraard van Heusden

insomnia

2011-08-14T07:46:00.001-07:00

hij luistert naar de regen
in de nacht
hij trekt aan zijn sigaret
een slok bier

hij telt de uren
de minuten vergaan
hij ligt in een kist
draait en keert
luistert naar de regen
het tikt op de kist
als kralen van een rozenkrans
op het altaar

de spiegel breekt
verwondt duizend gezichten
allen in dezelfde richting

dan sluipt het licht nader
glijdt over de daken
wekt het groen in geel en rood

Geraard van Heusden

benen

2011-08-14T03:28:00.000-07:00

De trein schokt wat na. Naast mij tracht een lange man zijn benen in een goede houding te leggen. Zijn voet haakt hij onder zijn knie en dan draait hij zich en vindt de oplossing Hij schuift de benen onder de kakigroene bank rechtover ons. Maar nu stapt een tweede lange man op. Er is maar één plaats vrij. Hij installeert zich rechtover ons. De beide lange heren zijn jaloers van mijn kleine gestalte die rustig in mijn hoekje zetelt. Met moeite en gezweet trachtten beide hun benen goed te leggen en te strekken. Ze raken in de knoop tot Gent-St-Pieters.

2011-08-08T11:12:00.000-07:00

een berk verkrampt
versnijdt zijn wit kleed
achteraan bij het kruis

ik zie ze liggen
allebei op hun zerk
niet kibbelen nu
of Frans kijken
maar genieten van de regen

ik zie ze verzinken
zonder afscheid
zonder beweging
al wat blijft is
zwarte kennis

Geraard van Heusden

2011-08-04T08:37:00.001-07:00

Een goed boek uitgelezen hebben is als een vriend of een vriendin die u verlaat. Er blijven mooie herinneringen alsof je de ding samen beleefde. Maar nu is het gedaan.
Zopas draaide ik de laatste pagina van "Notre Dame de Paris" om. V.Hugo is dan wel gedateerd en dood, zijn boek is het allerminst. Het is zwaar om lezen en grote delen hebben te maken met middeleeuwen, Parijs of architectuur. Het had ook alle dingen om me te bekoren : een dove mismaakte sukkelaar, een gedoemde geest, een mooi meisje en iedereen sterft op het einde. Wel niet iedereen: de geit en de filosoof overleven.

2011-07-31T01:52:00.001-07:00

ze zijn gekluisterd in de hemel
geboeid aan eeuwigheid
hij grijpt
de kus op de einder
zij knielt om zijn kus te ontvangen
zo heb ik haar nooit gekend
zo ben ik nooit getorst
zij is nooit moeder
haar kinderen beroeren mij

ik slenter in de storm
mijn fiets aan de paal
voor het traag slapen
zoekt de blinde
een kus op de einder

bommen splinteren de stad
verspreiden de vrouwen
geboeid door het spel
laten oude mannen haar achter
heks is ze
geboeid en gekluisterd
naakt in de dubbele schaduw

verlicht en eenzaam
staat ons huis
linksboven is mijn ongedeelde kamer
uit de verte zie ik hem
grijpen

een handkus brengt troost

Geraard van Heusden

2011-07-31T01:34:00.000-07:00

Wat kan ik zeggen over de Gentse Feesten 2011? Dat ze nat waren. Tijdens de eerste dag reeds werd de openingsstoet bekogeld met druppels. En het houdt niet op. Bijna elke dag opnieuw is er een regenbui. Pas naar het midden van de feesten klaart het wat op.
Het Baudelopark is herschapen tot een modderpoel. JE herkent de regelmatige bezoeker aan zijn gummilaarzen. Tussen de grote plassen zijn planken gelegd en vaderlanderkes. Zo kun je van eiland naar relatief droog eiland.
Het zijn ook mijn eerste magere feesten. Geen pitta's, pizza's of braadworsten. Een hap of twee en de rest van het geurend kleinnood verdwijnt in de vuilbakken die Ivago zo strategisch opstelt.
Tijdens de droge voormiddagen wandel ik onder leiding van de Gentse Gidsenbond historisch door Gent. Veel nieuwe dingen leer ik niet. Hoewel de twee laatste wandelingen over de wereldoorlogen de interessantste zijn.
Tijdens die laatste wandeling worden we via de damestoiletten van de toeristische dienst toegelaten tot de tunnels die de verschillende bunkers verbonden. Het lijkt eigenaardig dat een georganiseerd leger dat vooral uit mannen bestaat zoiets via de damestoiletten doet. De tunnels zelf zijn properkes onderhouden. Maar ik beklaag de toiletdame die de stoffige smalle gangestjes moet kuisen.

2011-07-22T09:28:00.001-07:00

Mijn vriendin,
twee vellen wit
gezicht tot aangezicht

Lees je wel eens
wat ik je toewerp
of gaat het je voorbij?

In de ochtend
een paar woorden en letters
bij een tas koffie
werpen handkusjes.

Letters en woorden
zonder betekenis
voor wie dan ook
behalve voor jou

Geraard

2011-07-22T09:24:00.000-07:00

Zo sprak mijn vader:
als je een vrouw zoekt,
zoen haar teder.

Je zal eeuwig met haar
ontbijten op het terras.
Ze kijkt je aan,
je voelt haar zachte hand.

Zo sprak mijn vader:
als je een vrouw huwt
zul je schreeuwen,
vallen en moorden.

Als je een vrouw vindt
zul je haar achterlaten
voor de laatste bocht.

Laat je haar staan
en zelf ga je
snikkend ten onder

======================

Zo spreek ik:
Als ik een vrouw vind
zal ik haar beminnen
en teder zoenen.

Ik zal eeuwig met haar
wandelen in het park.
Ik voel haar zachte hand,
ze kijkt me aan.

Zo spreek ik:
Als ik een vrouw huw
zal ik teder snikken
en me rechtop houden

Als een vrouw me vindt
zal ik haar bewaren
tot de laatste tunnel.

Ze zal me achterlaten
en zo ga ik
snikkend ten onder

Geraard van Heusden

den Tuurk

2011-07-22T07:56:00.000-07:00

Een echte, zatte strop komt naast mij zitten. Hij heeft wat moeilijkheden op de stoel te zakken.
Het is hier een komen en gaan van paraplu's. 'tZijn echt waterfeesten. De enige droge dagen zagen zwart van 't volk. Nergens ruimte. Als 't regent stroomt iedereen de kroegjes binnen. Geen zitplaats - pech - ge had maar vroege moeten komen.
Onze gentenaar verplaatst zijn krant en zijn pint. Het glas klettert over de vloer. Vroeger was het simpel. Toen lag er stro en zaagsel tegen de bierstorters.
Zo losjes in de namiddag is er maar weinig te zien.

2011-07-22T07:52:00.000-07:00

Twee uren stappen tussen buien en zonneschijn. De wandelingen brengen niets nieuws. Veel leer ik niet bij. Misschien de latere wandelingen over de wereldoorlogen.
Telkens ik zo'n wandeling meemaak heb ik zin mijn studies over Geraard de Duivel weer aan te vatten. De benadering van zo'n figuur is moeilijk en abstract. Wie was hij? Wie was zijn vader? Veel verhalen doen de ronde, vooral geïnspireerd door de 19'eeuwse romantiek. Hij zou zijn vader vermoord hebben, zijn vrouw doodgeschopt. Hij zou vermoord zijn naar zijn eigen plot in plaats van zijn zoon. Dit alles over een vrouwenaffaire. Echte gegevens zijn moeilijk te vinden.

2011-07-21T02:03:00.001-07:00

Ik een boom
reik groot en sterk
naar de hemel en voed me
met de grond der dingen.

De storm komt
ik buig niet,
ik breek.
Het weegt door mijn takken,
ik breek.

Vroeg of laat
rot ik
en niemand die iets merkt.

Ik sterf,
mijn leven komt krakend neer.
Ik ben gelaten te branden
en niemand die iets merkt.

Ik verdwijn in de grond.

Geraard van Heusden

2011-07-21T00:18:00.001-07:00

Tussen blinkende cirkels
is je graf weg.
De bomen zijn gedoofd ;
ik zoek tussen knoken en knobbels.

Toen je stierf
verloor ik mijn geest.
Wie mag ik nu nog bloeden?

Mijn geest staat stil.
Donkere wezens kussen
in zwevende spiegels.
Zee rimpelt over vleugels,
hoger en hoger.

Ik hoor niets
tot iemand fluistert :
"Graaf mij op"

Geraard van Heusden

zaterdag 17

2011-07-16T23:42:00.000-07:00

Wat kan ik zeggen over zaterdag. Een druilerige frisse dag met te veel wind. Een slecht begin voor de feesten.
Daarom besloten we rustig iets te gaan eten in de Sleepstraat. Iets luchtigs om dan af te zakken in en naar Het oeverloze eiland bij een Ecuadoriaanse koffie en oude Rum. Tot onze verbazing passeerde de stoet aan het Sluizeken. Elke deelnemer had wel een paraplu of een regenvestje. Lang bleven we niet kijken maar haastten ons naar ons eiland. Verbazing alom. Het was toe. Dat is nu al de zoveelste keer dat we hier voor een gesloten deur staan. Zonder enige reden of mededeling.
We gingen dan maar terug en belandden in de Moraal. een nieuwe tent aan de Kortrijksesteenweg Alles netjes afgestoft en opgepoetst. Voor cappuccino met amaretto of calvados was er ruimte maar geen oude Rum.
We zijn niet lang gebleven, te proper en geen sfeer.

A'PEN

2011-07-14T09:13:00.000-07:00

Ik ging naar het MAS. Uiteraard spreekt het mij niet zoveel aan als het STAM. Doch moet ik toegeven dat het een rijk en mooi museum is. Rijk aan ideeën en menselijke input. Een beetje traag en klein in het pintjesrijk.
Terug in het centraal station kan ik het natuurlijk niet nalaten koffie te halen bij Starbucks. Opmerkelijk je betaalt voor iets dat je niet krijgt. Aan het einde van de toog staan een aantal kwebbelkousen bij een paar ronkende machines. Hun geklets doet hen de knopjes vergeten.
Nog voor ik aan het einde ben roept iemand CAPPUCCINO. Niemand reageert dus ik steek mijn hand op. De cappuccino zit in een plastieke papieren cup met zond drinkteut en een deksel voor astronauten. Ze kijken wat vreemd als ik het deksel teruggeef. Wat later is er commotie over iemand die een grote cappuccino vroeg en een kleine krijgt. Intussen zit ik als aan zo'n klein tafeltje.
Ik wou ook eens een donut proberen en vroeg een appeldonut. Wat ik kreeg had meer weg van een lepradonor dan van een donut (het gaatje was toegegroeid). Smaak en dergelijke zijn onbeschrijfelijk. De lepradonut wordt geserveerd op een echt wit bord om besmetting tegen te gaan.
Na een paar slokken en twee beten besluit ik alles terug te geven. Hebben de Amerikanen nooit geleerd wat koffie met koekje moet zijn.

waarshuwing

2011-07-14T09:11:00.000-07:00

De enige chronologische volgorde die hierin te vinden zal zijn is dat wat beschreven wordt reeds plaats vond. Voor de rest hou ik me niet ledig met te checken of iets 's ochtends, drie uur geleden of daarnet plaats vond.

bravo luk de bruycker

2011-07-14T08:50:00.000-07:00

Feitelijk zijn de Gentse Feesten reeds begonnen. Ik ben gaan kijken naar "IEndermaol, andermaol... ajuzee" of zoiets. Ik vind de juiste titel niet meer. HEt verhaal gaat over Luk De Bruycker en theater Taptoe. Hoe hij begonnen is en later bekroond werd tot Turkse hoogmeester in het poppenspel. Hij is een vernieuwer en een gigantisch symbool van wat figurentheater allemaal kan en kan betekenen. Doorheen de voorstelling herken je grote en kleine producties zoals "Le petit prince" of "Scrooge". Maar naar het einde toe herken je ook de laatste productie zoals ondermeer "Don G". En dan valt als een botte bijl de wetenschap : la comedia e finita!!

2011-07-09T02:29:00.000-07:00

Gij
uit het geestenrijk

Waarom is zij
niet langer BRUID?
Haar bloemen glijden
langs de schors.

Ge weet het
maar wilt het niet zeggen.

Zijn de poorten van het geestenrijk
voor steeds gesloten?
Zijn haar lippen verzegeld?

Niemand staat naast haar,
enkel een twijg zwijgt.

Geraard van Heusden

2011-07-09T02:26:00.000-07:00

Alleen ligt de kankerpatiënt
bloedpaarlen hoestend.
Ik staar naar de maan,
huil op hulp.

Enkel de kinderen horen mij
zij zingen de nacht.

Aan de rode lijn heeft niemand iets.

Nonkel Jan,
aan de kleine Zavel,
handen vol vleugels.

Als Jan zal ik gaan
alleen in een kamer vol lucht.
Ik staar om hulp,
huil naar de maan.
De kankerpatiënt ligt alleen.

Geraard van Heusden

2011-07-09T02:23:00.000-07:00

Breek mijn leven af
ten voordele van zwangere vrouwen.
Leg mij te rusten
daar waar ik betaalde.
Alles heb ik gezien.
Veel meer heb ik beleefd
met gesloten ogen.

Veel gaf ik u,
weinig in terugkeer.

en vandaar ontvlucht
mijn geest de geur
van uw bevallingen

Geraard van Heusden

2011-05-15T03:07:00.000-07:00

Mijn boom
staat er weer
ze heeft haar jaarlijkse jurk

Zolang geleden
wou ze huwen
met een verre jonge eik
maar haar wortels
hielden haar stevig

De jonker
bekijkt haar kralend
de hoed is weg
de bloemen vergleden

Alles is terug

Geraard van Heusden

2011-05-15T03:05:00.001-07:00

Mijn boom staat
getooid als een bruid
in het park

de ekster heeft
zijn beste hoed aan
de vlijtige bruidsjonker
verweert zich her en der

alles is er
de bloemen en de zon
stralend in de lente

Mijn boom staat
eenzaam bij haar altaar
de bloesems glijden
als tranen langs haar schors

de één is weggegaan
de andere vertrekt
bloemen en kransen
blijven vertwijfeld achter

Geraard van Heusden

2011-04-06T16:21:00.001-07:00

ik geloof in kalverliefde

handjes vasthouden

erwtjes en wortelkes
onderaan de boom even
wachten op de avond
zo net voor moeder
boos wordt

samen zijn
los van elkaar
en nooit meer alleen

Geraard van Heusden

2011-04-06T16:19:00.001-07:00

Als ik haar neerzet, loopt ze weg
en ik haar na

de stappen door het huis zijn ijl
ik wandel terug
ik drink alles in
voor even en dan weer weg

alles eindigt
wat blijft zijn liefde en hechtingen
ik heb recht op een galgenmaal

Geraard van Heusden

2011-04-06T16:16:00.001-07:00

De dood is slim
Nieuw is de dood

ochtendgloren boven de kerk
brengt een kleine kist
gedragen in duo
door bedroefde broers

De dood is slim

een dienst betekent niets
tranen leggen bloemen
vader en broers stappen
iedereen verrast

De dood is nieuw
slim is de dood

Geraard van Heusden

2011-04-06T16:12:00.001-07:00

Hoog
in wolken gedreven, blauwe sluier
over gebroken ledematen
verspreid in de bomen
aan het hoofd van Leopold twee

de kleuren zijn weggevaagd,
blijven enkel vijf of zes
bloedstrepen over buik en borsten

een lijk, zomaar weggeworpen,
na gebruik

Geraard van Heusden

water

2011-04-01T01:59:00.000-07:00

De roep om heengaan
klettert in een koekjestrommel,
sterker dan
de schreeuw om te blijven.

Een glas struikelt
de golf bezit het blad.
De letters, netjes gezet,
breken uit hun strakke lijnen.

Golven slaan toe
op de woorden,
vormen bloemen
van waaiende inkt.

Alles is ijdel:
de gebroken tekst
wordt kunst

Een ongeluk komt nooit alleen

Geraard van Heusden

Sigrun

2011-03-27T08:43:00.001-07:00

Ik herinner je lange zwarte haar,
je ingebonden laarsjes
op trappen van Blandijn.
zoethout en thee
je lokken door mijn vingers.

Het is een zevenjarige droom.

Wat heb ik toen gezegd :
“Ik hou van je, ik zie je graag.”
aan jou en je speelse blik.

Het is een zevenjarige roman.

Ik herinner tranen in Antwerpen,
koorts in Brussel.
Mijn cola voluit over de zieltogende tafel,
het afscheid ingezonken en je woorden van pijn.
Je grote natte ogen brandden me.

Je zit aan de piano
je bent zwanger.

Ik zou je kunnen toedichten
maar dichters worden uit de hemel geweerd
en in de hoek gedreven.

En vandaag zeggen ze :
“Ze is lelijk geworden.”

Geraard van Heusden

ijdel

2011-03-20T04:37:00.000-07:00

Hoe vluchtig is alles. Een glas water struikelt en vloeit over het papier. De pennestreken die zorgvuldig uitgedokterd waren, breken op de kleine golven. Ook de letters die ongevormd te snel uit de pen kwamen sterven een uitgelopen dood in deze minitsunami. Hoe ijdel is alles wanneer de doodgevloeide inkt een waarde op zich blijkt. De uitgewaaierde zwarte kleuren en vormen zijn meer dan louter vlekken. Uit de letters groeien andere betekenissen. Een ongeluk komt nooit alleen.

2011-03-17T02:11:00.000-07:00

Schrijven

2011-03-17T01:56:00.000-07:00

Schrijven, heb ik geleerd van Jef Geraerts, is een lastig beroep. Je staat op en staart naar je voeten. De schrijftafel is niet ver, maar het resultaat dat je wenst is des te verder.
En zo moet het gebeuren, zei ook Geraard Walschap, dat je elke dag schrijft. Al is het totale nonsens; iedere dag moet je schrijven. De daad van de pen in de inktpot en de letters op papier moet in de pols zitten.
Zonder nadenken gewoon schrijven wat uit je hoofd via de pen op het papier vloeit. Want papier zijt gij en tot papier zult ge vergaan, vervloeken, verslinden.
Papier verslinden is wat de schrijver doet. Al is het proza of poëzie of iets daartussen. Papier en inkt zijn de levensmiddelen van de schrijver. Menig is reeds overgestapt op klavier en scherm. Toch bestaat er nog zoiets als de daad van het schrijven. Het gevoel van zwaar papier met moeilijk leesbaar geschrift.
Naarmate ik schrijf wordt mijn geschrift moeilijk leesbaar. Eerst worden de letters en de woorden nog met aandacht van de geest op papier gezet. Snel ontsnapt de geest aan de trage daad, ondermijnd door de inktpotgang. De letters en woorden struikelen over elkaar in hun haast tot betekenis te komen.

Dit alles tegen een achtergrond van koffie en stoppen met roken.

2011-01-28T06:34:00.001-08:00

tikkel takkel tik
tokkel takkel tok
naaldhakken
lopen breiend langs de graslei

humpapa humpapa
macho's marcheren maf
van het citadelpark
tot de ajuinlei

de grootmoeders tonen
hun knoestige knieën
op de korenmarkt
de vette kuiten blinken

de bloempotten aan het Zuid
zijn slapende gargoyles
de gargoyels aan St-Baafs
zijn versteende burgemeesters

in deze hitte
wandelen de meisjes schaars
halfnaakt langs de terrassen
en liggen
schaars gekleed in het park
heeft hun chaperone nooit gezegd :
"Als ge niet wilt dat de jongens kijken, draag dan nen pattattenzak"

en alles vloeit samen in de Leie

Geraard van Heusden

2011-01-23T00:20:00.001-08:00

kom gewoon buiten
want
wie niet gezien is, is weg

laat de anderen dan feesten
aan mijn grafdis
bij de praaltafel voorbij de koepel
als mijn lijk eindelijk verslonden is
mag iedereen een laatste keer dansen
met mijn uitgezaagde beenderen

dan zal een geworpen handkus mijn lijkmiasma verspreiden
en allen zullen naar huis kruipen

waarom doe je niet mee
ik bijt niet
of lijkt het je niet aangenaam

Geraard van Heusden

2011-01-23T00:13:00.000-08:00

wandelen in een driehoek
ligt in de berm
een kinderpop
overdreven waterhoofd
opgeblazen en van de trein gegooid
als het lijk van een dichter

in een grafkelder
bij de gedoofde Leuvense stoof
herschildert de dichter het skelet
vaag gebroken en bruin
zonder licht of lucht
gezwollen in de hitte
als het lijk van een dichter

in en naast elkaar
doorheen geschud
bij en over elkaar
zonder enige tel van leven
doodgeboren
als het lijk van een dichter

Geraard van Heusden

2011-01-01T06:38:00.001-08:00

Ons verhaal loopt
van dood tot geboorte
via een dwangbuis die moeders
weeën weerhoudt
hoezeer voel ik de riemen
en de haken

vandaag overmorgen en gisteren
is alles beginnen bloeden

Ons verhaal loopt
van slagader tot zenuw
slopend langs de gevangen rug
krom van de pijn
en toch
vechtend tegen alle moeders

Ons verhaal zwijgt niet
zoals de vaders
als de zonen abnormaal zijn
Wij zwijgen nooit
en doden met woorden

Geraard van Heusden

2011-01-01T04:06:00.000-08:00

ik herinner je blik
ogen nog zo groot
ruimer dan het water

het water door je haar
het water in je longen
je schokkende benen
dansende vingers

ik herinner je zachte lichaam
lijkegeur en chloor
voor mij en mij alleen
tot je zelf tot inkeer komt
en uit elkaar valt

Geraard van Heusden

2010-11-08T05:00:00.000-08:00

DRACULA's ONBIJT

het hoofd van Hayden
prettig gestoord
los
ten oorlog

huis van aanrakingen
feesten van angst en pijn

lege jurken
vallende stilte

Ik ben een fout

Geraard van heusden

2010-11-01T03:22:00.001-07:00

Welkom,
kom binnen
en laat iets van je vreugde.
Waag je stap
langs planken tussen modderige graven,
voorbij het jonge marmer.

Kom langs vergeten ouders,
naast verkoolde bomen.
De dichter licht ze niet meer op,
hun zerken zijn verzonken.

Ooit waren er reuzen en draken,
nu komen enkel
rouwenden en priesters zwart.

Welkom,
rust en slaap
tussen knobbels en knoken.

Geraard van Heusden

2010-11-01T01:56:00.001-07:00

Draag een rode scheur om je middel
en ik zal je herkennen.
Je denkt : "dit is een nachtmerrie"
ik wijs erop : "dit is mijn droom."
Hoe vaak verwacht ik je
en wanneer kom je ?

Nooit is een werkwoord voor eenzamen.

Bind een rode scheur aan de boom
waar ik moet wachten.
Hij sterft niet, zij is allang dood.
Ik hoor getik en gesnik, je kok in de boom.

Ik ren daar en heen, zeven keer terug.
Verder is een werkwoord voor wandelaars.

Leg een rode scheur op het marmer
dat ik weet waar ik moet graven.

Je zinkt toch door mijn vingers.

Geraard van Heusden

2010-10-08T20:59:00.000-07:00

JIJ EEN DROOM

ik leef weer op twee plaatsen
tussen de zotte reidans
haast ik me van plek tot plek
die mijn broer moet schilderen

jij bent er ook
zomaar weggestoken tussen punkers

en dan sluip je bij mij binnen
tussen de lakens ontdaan van kledij
ik val in slaap en je wekt me niet

de dag erop zoek ik
herinneringen aan jou
naaigerief, pennenzak, geld, kraaltjes
onder de boze blikken van toeristen
laat ik alles achter

de steltenlopers zijn kwaad
ik wandel verder in de zotte reidans

Geraard van Heusden

mijn boom

2010-10-08T08:40:00.000-07:00

2010-10-08T08:02:00.001-07:00

bind een rode scheur
rond je middel
en ik zal je herkennen
hoe vaak wacht ik jou
en wanneer kom je

nooit is een werkwoord voor eenzamen

bind een rode scheur
aan de boom
waar ik moet wachten
tot je verdergaat
en me voorbij wandelt
verder is nooit dichtbij
als ik zoek raak ik de weg kwijt
als je er bent is de weg weg

verder is een werkwoord voor wandelaars

bind een rode scheur
aan het marmer
dat ik weet waar ik moet graven

en nog zink je door mijn vingers

Geraard van heusden

2010-10-07T09:33:00.001-07:00

De bult spreekt
Willem Elsschot

Rotterdam, 25 Febr. 1910

Hier is de bult, de rammelkast,
de knobbelvent, de leuke gast,
de dwerg die ‘t hoofd omhoog moet steken
als hij zijn zonen toe wil spreken.

De knotwilg met den gekken stam,
waar boven op een reuzenzwam
genesteld is voor al mijn dagen
en die geen mensch er af kan jagen.

Hij huist daar reeds zoo lang mij heugt,
hij was de duivel mijner jeugd,
die ‘t al verpest heeft en bedorven
en glorie tot mijn sch verworven.

Hij heeft mijn trouwdag meegevierd
en alles naar zijn zin bestierd,
mijn rok ontsierd, mijn bruid doen blozen
en gal gespuwd op hare rozen.

Zoo deed en doet hij moord op moord,
al zit hij stil en spreekt geen woord
en ziet noch hoort, noch maakt gebaren:
hij vreet mij op met huid en haren.

Gij die reeds alles hebt misdaan
wat doembaar is in n bestaan;
gij kerels met uw zwart geweten,
die slapen kunt noch rustig eten

en schichtig door het donker waart:
komt op, geeft hier wat u bezwaart,
ik zal het torsen zonder klagen
als gij zoo lang dat ding wilt dragen

2010-09-22T08:35:00.001-07:00

2010-09-22T08:27:00.001-07:00

Welkom
kom binnen
en laat iets van je vreugde.
Waag je stap
langs de planken,
tussen de modderige graven
voorbij de jonge zerk.

Kom lands de verkoolde bomen
de dichter licht ze niet meer op,
voorbij de vergeten ouders.
De zerken zijn verzonken
hun inwoners houden het niet meer.

Hierlangs, naar achter
daar schuil ik.

Ooit waren er reuzen en draken,
nu komen enkel
de rouwenden en de priesters zwart.

Welkom,
rust en slaap
tussen knobbels en de knoken.

Geraard van Heusden

2010-07-30T07:13:00.000-07:00

2010-07-30T06:56:00.000-07:00

ik wist niet
dat er zoveel groen bestond
Berkengroen Sparrengroen Dennnengroen
Boomgroen Andereboomgroen
Grasgroen Klaverbroen Weidegroen
wijde groene vlaktes
en de ruggen van het paleisplafond

allen schitteren in ochtendkil
allen gaan onder in avondrood

groen jij en ik
toen jeugdgroen en jeugdzonde

toen groen nu groen dan groen
alles is groen

Geraard van Heusden

2010-07-30T06:53:00.000-07:00

dit is de rondedans der dwazen
de rei der gekken

ik heb tien handen
die me vertellen wat anderen dansen

dit is de dans der gekken
ik Gek jij Gek
en morgen allen in de ronde

dit is de rei de dans
dat het licht niet sterft
en morgen allen rond de kist

Geraard van heusden

2010-07-14T03:37:00.001-07:00

Neem mijn hand
mijn goede hand
aan de juiste kant

hoeveel handen heb ik dan
strelende dodende handen
speelse gewapende handen
stikkende egoïstische handen

geef mij een hand
ik spijker hem bij de collectie
aan mijn deur
toen ik je buiten liet staan
zoveel handen hebben me toen
weer binnengetrokken

als ik nu terugkijk
zie ik enkel de nagels
als wezen van mijn handen
op de grond bij
de bespijkerde deur

Geraard van Heusden

feestdag battledag

2010-07-11T07:49:00.001-07:00

2010-06-20T06:03:00.000-07:00

Gisteren stap een zware roker op de trein. Niet zo zwaar als ik maar ik ben geen roker meer. De walm slaat me in het gezicht of liever de nek, hij installeert zich achter mij. De goesting komt op samen met de walging.
Het zelfde overkomt me tijdens mijn etherverslaving. Eens zit ik naast een weduwe op de bus. Je weet wel een zo'n oudere dame met licht purper haar. Andere busreizigers bekijken haar alsof ze teveel haarlak heeft gebruikt. Maar ik herken de scherpe, bittere, lonkende geur van ether. Niet wat volgens Edison tussen de planeten zweeft; maar wat je doet zweven in een kleine fles. De geur is overduidelijk en herkenbaar voor iedere Etheromaan. Ik kijk recht in haar ogen "Ik weet het !!"

2010-06-20T05:55:00.000-07:00

2010-06-20T05:54:00.000-07:00

Ik heb een belangrijk besluit genomen: Bariatrische heelkunde. Het zal een blijvende, ingrijpende verandering teweeg brengen. Opnieuw stap ik in het onomkeerbare duister. Mijn weg zal ik moeten tasten langs nieuwe beton en op fluisterasfalt. Want op zoveel steun moet ik niet rekenen.
Natuurlijk ben ik bang. Wat zal zaterdagmiddag moeten doen en hoe zal ik reageren op een occasioneel pintje. Maar ergens i er ook een gewicht van mijn schouders gegleden. De beslissing, zoals alle, komt van mij en niemand anders. De aanwijzingen van de dokters waren duidelijk. Maar ik heb gekozen mijn leven te rekken met 12 jaar.
Zojuist krijg ik telefoon van de coördinerende verpleegster. Het angstzweet parelt diep en hard. Met droge mond antwoord ik haar vragen. Heb ik wel de juiste beslissing genomen ? Ik ga mijn leven niet opofferen voor een paar uurtjes restaurant.

2010-06-18T09:46:00.000-07:00

2010-06-18T09:45:00.000-07:00

2010-06-18T09:43:00.000-07:00

2010-06-05T02:11:00.000-07:00

2010-05-28T21:51:00.000-07:00

Wat mij soms opvalt is de disproportie in de menselijke lichamen. Ikzelf ben breder dan hoog maar mijn hoofd is duidelijk gepast op mijn rond lichaam. Weliswaar stap elke ochtend in de metro een Algerijn of een Tunisiër op met een groot lichaam. Hij is vooral hoog. Eigenaardig is dat zijn hoofd dan weer klein is. Het lijkt alsof de groeihormonenen er de brui aan gegeven hebben éénmaal voorbij zijn nek. Het is natuurlijk niet gepast om te staren maar iedereen heeft er moeite mee zijn ogen weg te houden. Je moet niet denken dat het hoofd minuskuul is of baby-achtig klein. Maar het is proportioneel veel te klein voor zijn (te) hoog lichaam.
Er zijn altijd veel dingen die me opvallen in het openbaar vervoer. Vooral die dingen die zich blijven repeteren. Misschien is er een voorstelling van één of ander volkstoneel (hoogstwaarschijnlijk met de naam linkerstoel). Doch zie ik heel wat alarmerende zaken steeds opnieuw. Oudere dames of beiaarden zetten zich altijd in de linkerstoel aan de rand van het gangpad. Zelfs wanneer de bus of tram vol zit krijg je ze niet van hun stukken. Als je dan vraagt of de plaats naast hen bezet is, bekijken ze alsof je urineert op hun nieuw tapijt. Toch laat ik me niet afschrikken door hun woedende blikken. Ik doe er nog een schepje bovenop om dat ik meestal voor hen moet afstappen.
Deze morgen passeert in de verte een jongeling met witte schoenen. Zijn stappen worden fluoricerend onderstreept door die witte dingen. Het zijn geen sportschoenen, die zijn lomper. Zijn gespierd lichaam en vetkuif verraden en Jhonny type. Gezwind haast hij zich naar de trein. En dan plots, voorbij de tram halte, begint hij te lopen. De witte stippen bewegen haastig op en neer. En dan niets meer. Of hij is gevallen of hij heeft in iets getrapt. In het slechtste geval moet ik de ambulance bellen ; in het beste geval volstaan een paar doekjes om zijn witte stippen weer vlot te krijgen

2010-05-20T08:50:00.001-07:00

Deze ochtend is er weer iets veranderd. Ik sta rustig te wachten op mijn trein. Een andere trein rijdt binnen. "Niet instappen" toont het zwart bakje. Dat lijkt verdacht veel op de trein van Brugge die op een ander spoor stopt. Eigenaardig genoeg zie ik de normale pendelaars niet. Op tijd beslis ik naar het TVtje te gaan kijken. Ze spelen hier geen cartoons allen thrillers over verlate treinen. Jawel, versporing. Nog goed dat ik keek. Dus trappen af, roltrap op. En daar staan ze dan : alle normale pendelaars. De lange man met gekrulde lokken. De dame in een voor haar te jonge rok. De pensioengerechtigde die nog altijd gaat werken en zoveel meer. Ja zo veel, er zijn er meer dan anders. Dat belooft om plaats te vinden in de trein. Komt erop aan zich strategische op te stellen en de deuren op gepaste manier te bestormen. Lichtjes van links komen, daar zijn ze niet op voorbereid.

2010-05-20T08:49:00.000-07:00

Weer beginnen werken is altijd een euvel dat zich stelt na een periode als de voorbijgaande. Zoals altijd ga ik fris en monter naar de burelen. er is altijd wel iets dat vroeg of laat op mijn systeem werkt.
Deze ochtend waren het weer de zelfde valsspeler sop de trein. Deze stoomt binnen met vooraan een eerste klasse rijtuig. Dus stap je op in de tweede wagon. Maar altijd zijn er die opstappen in eerste klasse en zich dan sprintend voor uw brave voeten werpen. Ze nemen de beste plaatsen en zijn woedend als je he niet doorlaat. Ze hebben nog nooit gehoord van het idee ritsen. Wat kun je er aan doen ? Je kna moeilijk op hun gezicht beginnen slaan. Ik zou trouwens mijn handen niet vuil willen maken.
Maar goed ik heb het er bij genomen zoals steeds en nestel me achter mijn Prachett-treinboekje.
Gisteren waren de boeken besteld bij Amazon toegekomen. Ik weet niet hoe maar ze lagen mooi verpakt op de trap toen ik thuis kwam. iemand moet ze aanvaard hebben van de postbode. Misschien wel mijn zeventigjarige onderburin. Maar die hoort nooit de bel.
In alle geval net op tijd. Ik lees op de trein 's ochtends en 's avonds liever iets luchtiger. Het is nu al drie jaar dat ik de moeilijkere historische literatuur van Dalrymple of Goldsworthy verslind. Ook Saul en Stephenson behoren tot mijn favorieten. Maar na een tijd worden ogen en intellect moe en zoek ik iets rustig en leuk (in casu T Prachett)

2010-05-02T09:34:00.000-07:00

En zo gebeurt het dat ik opnieuw geopereerd moet worden. Zoals chirurgen steeds zijn, is ook Hij vrij opgelucht :" 's Morgens snijd ik en 's avonds dans je" De dagen naar de fatale datum zijn zenuwachtig. Zelfs het leuke weekend in London wordt overschaduwd door angst voor 3 dagen later. De avond voordien krijg ik geen hap door mijn keel. Alles staat gespannen.
De ochtend zelf ben ik natuurlijk te vroeg wakker. Alles is te vroeg : de angst, de yoghurt en het wachten. Zelfs de taxi is vroeg. Een stille maar leuke chauffeuse rijdt me naar het ziekenhuis.
Daar ik te vroeg ben moet ik wachten aan het onthaal. Er zijn nog mensen, vooral koppels. Ik heb niets anders te doe dan naar de sanciferia's te kijken. Ik tel hun snijdende kanten. Dan let ik wat op de screensaver van het assurcard-apparaat. Even naar toilet en jawel, het is bijna aan mij.
Het is een lastige taak uit te leggen dat het allemaal in het verlengde van een oud arbeidsongeval ligt. Na veel Blabla en papieren wordt ik geëscorteerd naar mijn kamer. Opmerkelijk is het dezelfde als 12 jaar geleden. Nu is ze wat opgesmukt en gemoderniseerd. “Je mag je uitkleden en dat hemdje aandoen” Dus plooi ik netjes mijn kleren in de koud metalen kast en trek het operatiehemdje aan. Het is zoals altijd schaamtelijk open achteraan. Maar ik moet weinig vrezen van kerkdienaars. Ik zit wat TV te kijken als de deur opengaat : een onfrisse verschijning in een wit pakje. “Wat is uw medicatie, wie kunnen we verwittigen, gewicht, lengte, ...” Vele vragen op hetzelfde moment. Vooral de vraag naar geloof is lastig. Ik antwoord geloofsgetrouw ‘Heidens’ ; ze neemt het als een misplaatste grap. Wat later terwijl ik me angstig voorbereid komt een andere, smakelijke verschijning “Je wordt verwacht op de radiologie, je moet je niet aankleden” Ja zeker ? Halfnaakt naar de radiologie ??? NOOIT !! Na me zorgvuldig weer bedekt te hebben, zak ik af naar de radiologie. Gelukkig gekleed. Er zit een dozijn wachtenden. Na wat een eeuwigheid lijkt mag ik binnen. Het is het oude spel compleet opnieuw : gel en blazende koelkasten. De radioloog bepotelt mijn been en vindt één plek. Vorig onderzoek waren er drie. Wachten op mijn foto’s op de gang wordt ik geconfronteerd met een vadsige reus in operatiehemdje, veel te klein voor zijn postuur. “Ik kom van Blankenberge” begint hij “Ze zijn hier de beste.” Zijn rechter binnendij is betekent als een kaart van Tweestromenland. Het stelt me gerust dat ze hier de beste zijn. Toch wil ik er van af zijn. Dan komt Hij. “Kom eens mee.” In Zijn kantoor betast hij opnieuw mijn been “We gaan dat doen en de rest zo laten” “Wanneer schikt u te opereren ?” “Dat weet ik nog niet, ga naar uw kamer”
Op weg naar mijn kamer stel ik dezelfde vraag aan voorbijsnellende witte dames. “Wanneer het Hem schikt.” Dus neem ik de tijd nogmaals het toilet te bezoeken en maak me klaar om rustig TV te kijken of te lezen. Als ik terugkom staat er een wit koppel. “’t Is tijd en je bent nog niet uitgekleed” Ik smijt mijn kleren op een hoopje en duik in het hemdje. “Ik ga u been scheren” Dat is mij nog nooit overkomen. Met talk gaat de witheer te werk. Nu ben ik totaal uit mijn evenwicht met één behaard en één kaal been. Dan wordt ik weggerold. Onderweg verdwijnt de handdoek met de haartjes, die nog nooit alleen het huis uit zijn geweest, in een wasmand.
In het operatiekwartier is het een gekwebbel van je welste. Iedereen stelt me gerust en wenst me succes. Hoewel ik niets moet doen. De chirurgische tafel voelt als een vriezer en het hele kwartier lijkt op een rommelige ijskast, vooral qua temperatuur. Een moederlijke helpster stopt me onder een deken. Ik verwijs naar mijn vroegere pijnlijke lokale verdoving die 12 jaar geleden blijkbaar niet werkte. “Geen schrik, we zullen het goed doen.”
Ik weet niet hoe lang ik daar lig. “Hij is zoek”, ze vinden Hem niet.
En dan stuift Hij binnen : “Lokale of geen ? Dan zul je iets hebben om over te schrijven” Hij plant wat een olifant van een naald lijkt diep in mijn been. En nog eens en nog eens. Dat belooft voor straks. “Voila ik ga nog even naar beneden.” Mijn been borrelt en kronkelt ; het voelt alsof een pompelmoes onder mijn vel opgeblazen wordt. En dan komt Hij, gemaskerd en in het groen. “Zet de tafel in de hoek” Hij is toch niet stout geweest. De tafel kantelt en ik vrees er via mijn hoofd af te glijden. Ik wacht. “We zitten al diep” Een pak van mijn hart, ze zijn al bezig. De moederlijke helpster buigt over mijn rechterbeen en ik voel met mijn tenen haar vrouwelijke vormen.
“Ziezo” De tafel richt zich weer op en mijn bed wordt aangerold.
Mijn been is gepakt en ijzig bevroren als een vacuüm verpakt kalfsbout in de vriezer. “Ge mocht eten en om 5 uur naar huis”
Ze rollen me een rommel hok binnen, waar 5 andere bedden staan met ronkende mensen. Via telefoon zeggen ze dat ik mag opgehaald worden. Even denk ik aan de omhaling van PMD of de gele zakken donderdagavond. “’t Is lokale geweest, we zullen u van voren leggen” Ik luister ondertussen naar het biebelen van de machientjes bij de schone slapers. Het is opvallend muzikaal Biebel pots Biebel pots Biebel pots Biebel pots Arreuhh. Af en toe een motortje dat aanslaat. Hoewel ik weet dat het iets met bloeddruk te maken heeft kan ik me niet ontdoen van de gedachte aan een stofzuiger voor iemand die verstopt is. Tot 3 keer toe wordt mijn bed verplaatst omdat een blauwe dame in de kast moet. Laatst lig ik bij een stapel kartonnen dozen waar een kraantje uitsteekt. Het lijkt op de pakken mayonaise in het frietkot wat verderop. Na de beloofde 5 minuten, feitelijk 20, komen ze mij halen. Onderweg is er een aanrijding met een schoonmaakkarretje, met stoffelijke schade.
Eindelijk eten. De grote plateau wordt gebracht met een berg bedekkingen. Er onder : twee boterhammetjes met een schelletje hesp. Tot zover honger en goesting. Dan maar TV en lezen tot 5 uur.
Stormt Hij binnen. “’tIs goed, hé” Hij grijpt naar mijn tijdschriften over figurines en wargames en begint me uit te vragen over mijn hobby. “Je mag naar huis” en Hij verdwijnt. Ik sta op en kleed mij aan. Mijn bevroren been beweegt houterig, steeds in de verkeerde richting. Ik passeer de bureau van de witte dames. Ze zijn verbaasd maar durven Zijn verdict niet in vraag stellen. Een klagende taxichauffeur zet me af.
Mijn stijf been is nog niet wakker. Dat is pijnlijk voor later

Geraard van Heusden

2010-04-13T09:53:00.001-07:00

Ik herinner je lange zwarte haar,
je ingebonden laarsjes
op trappen van Blandijn.
Je geurde naar zoethout en thee
en liet je lokken door mijn vingers glijden.

Het is een zevenjarige droom

Wat heb ik toen gezegd :
“Ik hou van je, ik zie je graag.”
aan jou en je speelse blik

Het is een zevenjarige roman.

Ik herinner tranen in Antwerpen,
koorts in Brussel.
Mijn cola voluit over de zieltogende tafel,
het afscheid ingezonken en je woorden van pijn.
Je grote natte ogen brandden me.

Ik zou je kunnen toedichten
maar dichters worden uit de hemel geweerd
en in de hoek gedreven.

En vandaag zeggen ze :
“Ze is lelijk geworden.”

Geraard van Heusden

2010-04-13T09:48:00.001-07:00

tijdens de nachtelijke onweders
is er een vreemd licht
gefilterd aan de stervende tranengrens
op de grens tussen nu en misschien

dan denk ik aan jou
je eenzaamheid zover
je zerk zo alleen

Dominique
we hebben elkaar nooit gekend
maar wisten alles van elkaar
we waren te jong
maar hebben illusies verworven
aan de kant van de realiteit
ver van de anderen

op het zijspoor van mijn dromen
zie ik een stopplaats
aan een zelfverwonde berk
ver van de zerk van mijn moeder

de regen tekent cirkels tussen de stenen
en je glimlacht
ongezien onder marmer

ik wil je zien

Geraard van heusden

2010-04-13T09:46:00.002-07:00

duizend schreven
duizend lijnen doorheen wij
een omgekeerde kamer
vijf gezichten

twee personen
gescherfd van elkaar

’s ochtends sluit ik de deur
rechtover de gebarsten spiegel

vroeger hingen we de spiegel laag
aan vier lakens
lakens in onze wonden
wij in de spiegel
de spiegel aan de muur

en vandaag in scherven.

Geraard van Heusden

Dageraad

2010-04-13T09:46:00.001-07:00

voorbij de tranengrens
doorboor ik het hymen
van de lijkwade

Voorbij de spiegel
val ik tussen duizend scherven
in een omgekeerde kamer
met verwonde gezichten
allen in dezelfde richting

Geraard van Heusden

eigenaardig

2010-04-13T09:41:00.000-07:00

een man stak een doos J&B whiskey achter een doos pampers in de koffer van zijn wagen. Pas vader geworden en al aan den drank. Kan natuurlijk ook dat hij deftig iets gaat vieren en de pampers nodig heeft als het serieus uit de hand zou lopen en verder.

vader worden

2010-04-13T00:33:00.000-07:00

Vader worden van iemand die ik niet ken en die feitelijk niet langer bestaat. Doet dat pijn ???

Dinsdag April 6, 2010

2010-04-06T22:48:00.000-07:00

En dan plots is er de drang om te schrijven. Maar waarover ?
Moet ik beschrijven hoe de grijze rok van E verder en verder uitrafelt. Ze zegt dat het express en mode is. Vroeger zouden we nooit iets gedragen hebben met uitrafellende eindes. Tenzij dan ons haar. Maar tegenwoordig zie je allerlei afgezakte en uit gescheurde kleren als modeverschijnsel. Ik denk dat op dergelijke manier de klerenfabrieken deftig kunnen besparen. Doch beweren zij dat het doelgericht en design is. Ik kan niets dan me inbeelden dat een aantal oudere of jonger werknemers of neemsters zich amuseren met scheuren en schuurplekken in nieuwe kleren te stoppen. Zelf houden ze de geslaagde stukken of die stukken die niet stuk zijn. De laagst geprijsde zijn eigenaardig of net niet die waar de scheuren diep zijn en de plekken groot. Het lijkt alsof het moeilijk is iets klein te scheuren of te schuren zonder dat het kledingsstuk in werkelijkheid stuk is hoewel het al een serieus stuk is op zichzelf.

2010-04-06T08:43:00.001-07:00

maandag 5 april 2010

2010-04-05T00:41:00.001-07:00

Het is eigenaardig dat het enkel gebeurt in de GB achter de hoek. Ik stapel aan de kassa alles netjes in pakjes zodat de kassierster ze rustig kan nemen en ik ze kan klasseren in mijn tas. Toch slaagt meer dan de helft van de kassiersters erin achteraan die pakjes te nemen die boven aan in mijn tas moeten komen. Het is zoals steeds godgeklaagd
Reeds een tijdje weet ik dat de machientjes van banksys niet goed werken. Dus heb ik altijd cash bij. Mar er zijn er altijd die het niet herinneren. Ze sleuren hun kaart erdoor, stoten hun chips in de gleuf maar er gebeurt niets. Dus moeten ze hun boodschappen achterlaten en snel naar de selfbank rechtover hotsten. Maar zij is natuurlijk (paasweekend) uit geput dus dweilen ze vijf kantoren af om uiteindelijk een briefje van 50 te vangen. Kankerend op Pasen en banken kunnen ze de lange rij wachtenden voorsteken om hun spullen op te halen en te betalen.

2010-03-27T07:06:00.000-07:00

2010-03-09T21:50:00.000-08:00

twee vellen slapeloosheid
een fles vergetelheid

D I C H T E R S N A C H T
Langste nacht van het seizoen
zotte capriolen
op een maagdelijk
nachtelijk blad

woorden die morgen vergaan
woorden
onleesbare woorden
woorden
niets dan woorden
zonder betekenis
louter woorden

zotte capriolen
van inktpot tot papier
PAPIER zijt gij
en tot PAPIER zult gij
vergaan
vergeten
vervloeken

dichtersnacht
nachtrust

Vijf stappen
stappen naar ratio
ratio om morgen

morgendag
werkendag
realiteitsdag
andermansdag

D I C H T E R S N A C H T
een vertrekpunt
bij kaarslicht

Havenbaken
van dichtgeslipt Damme
gestorven haven
Gevallen vloeibaar lijk
vastgeankerd aan vandaag
voetboei van jeugdherinnering

Maar laat ons
vannacht
alles vergeten

Haal gouden wijn
Klinkend
als Guido’s schrijverken
door onze kristallen glazen

VANNACHT
is
D I C H T E R S N A C H T

Alleen pen ik
papier en mezelf
woorden mij

zullen triomferen van nachtelijk zwart

Geraard van Heusden

2010-03-09T21:39:00.001-08:00

Hoe zal ik er aan beginnen is de eerste zin van zovele romans die nooit geschreven worden

2010-02-26T07:07:00.000-08:00

de dood is slim
nieuw is de dood

ochtendgloren boven de kerk
brengt een kleine kist
gedragen in duo
door bedroefde vrienden

de dood is slim

een dienst betekent niets
tranen leggen bloemen
vaders en broers stappen
iedereen verrast

nieuw is de dood
de dood is slim

Geraard van Heusden

2010-02-26T05:28:00.000-08:00

2010-02-26T05:26:00.000-08:00

dichotome te

ik ben een teken
een letter in het zand
zij heeft de hark
het zand veegt
verdwijnt en zinkt
ik schrijf
en spreek of zing

stomweg gezichtsloos
veegt zij mij weg

dichotome te

problemen

2010-01-14T09:14:00.001-08:00

Gezien mijn PC op twee fronten tegelijk de geest heeft gegeven zal ik mijn "blog" meer gebruiken om van alles op te slaan.

2009-12-29T04:54:00.002-08:00

Sinds ik in de wijk woon en het financieel wat beter stel, ga ik regelmatig in de boekenwinkel binnen. Een winkel, een presschop en een koffiezaak; heerlijke combinatie. Eerst tracht je op de lotto te winnen en met de verhoopte winst koop je belangrijke lectuur. Wachtend op de resultaten begraaf je je in de boeken achter een cappuccino. Later in de avond verdrink je je lotto-falen in de zelfde stoel bij een Orval.
Groot voordeel van de winkel is de juffrouw. Hemels lief en bijna even aantrekkelijk. Soms lijkt er iets mis maar dat maakt haar des te mooier.
Het is kinderlijk en puberaal maar ik ga regelmatig eens kijken of ze er is. Meestal zit ze achter de PC, achter in de winkel. Ik check dan boeken die er niet zijn. Soms zoek ik speciaal een paar ISBNnummers om bij haar te zijn. We praten over boeken, bundel en zoektochten naar letters.
Vandaag ben ik erg geschrokken. Ze verlaat haar post achter het scherm en poneert zich voor mij; één en al buik. Niet de buik waarvoor je giftige blikken of opmerkingen krijgt. Maar een buik die glimlachende felicitaties uitlokt. Triomfantelijk zwanger staat ze daar en ze weet niet dat haar overwinning mijn nederlaag betekent.
Dus besluit ik mijn falen te verdrinken in de zelfde stoel achter een Orval (waarschijnlijk meerdere Orvaux). Ik wou haar uitnodigen voor een cappuccino, geschonken met kussende lippen.

2009-12-29T04:54:00.001-08:00

Er zij meerdere dromen die elk hun gezicht in goud en angst waard zijn. Zo zijn er echte nachtmerries of heerlijke fantasmagorieën.
Weliswaar herinner ik me

“Ik was al lang op haar verliefd. S. Kwam tijdens mijn licenties als een stralend licht tussen mijn thesis en mijn vrienden. Ze was zo mooi, zo vrolijk.
We gingen samen naar de kermis en genoten van smoutebollen. Lichtjes omkransten haar als een goedkope jaren 50 madonna uit Lourdes. Zo simpel, zo aantrekkelijk. Bij prof. M. zaten we dan achteraan de klas en gniffelden in het uitzicht van de avond en de nacht. Zalig warm met beide armen en alle vingers verstrengeld. ’s Ochtends besloten we zomaar de trein te nemen naar zee. In de wind worstelden we met zand en met elkaar. Ze zocht schelpen en zilverschuim op de kering van de golven. Terug in Gent liet ze de schelpjes en een tas boven mijn radiator en haar trui op de zetel. Mijn studentenkamer kwam plots tot leven in de pastelkleuren bij valavond. Ze verliet me voor haar eigen kamer. Er wachtte nog werk aan een thesis.”

De volgende ochtend zocht ik wenend en te vergeefs haar trui en de schelpen. Ze zat niet naast mij bij Prof M.

2009-11-14T09:58:00.003-08:00

Ik herinner je lange zwarte haar,
je ingebonden laarsjes
op trappen van Blandijn.
Je geurde naar zoethout en thee
en liet je lokken door mijn vingers glijden.

Het is een zevenjarige droom

Wat heb ik toen gezegd :
“Ik hou van je, ik zie je graag.”
aan jou en je speelse blik

Het is een zevenjarige roman.

Ik herinner tranen in Antwerpen,
koorts in Brussel.
Mijn cola voluit over de zieltogende tafel,
het afscheid in gezonken en je woorden van pijn.
Je grote natte ogen brandden me.

Ik zou je kunnen toedichten
maar dichters worden uit de hemel geweerd
en in de hoek gedreven.

En vandaag zeggen ze :
“Ze is lelijk geworden.”

Geraard van Heusden

2009-11-14T09:58:00.001-08:00

Ochtend

Het licht waait door de gordijnen,
glijdt over de vloer.
Een dag wekt ons.
Ik veronderstel je,
de glooiing van gisteren.

Even wimperkijken.
Je bent een vorm onder de lakens,
een witte aanwezigheid.

Een zwaan rust uit
op het gerimpelde water,
zweeft zedig over de spiegel.

Je bent een zwaan,
zedig wit geborgen tussen mijn armen.
Dan spreidt je de vleugels,
wit en wild in de badkamer.

Je verdwijnt.
Je bent veranderd
nooit hier, altijd elders.

Geraard van Heusden

2009-11-14T09:57:00.000-08:00

Hoog in wolken gedreven
ligt een blauwe sluier
over gebroken ledematen
verspreid in de boom
aan het hoofd van Leopold II.

De kleuren zijn weggevaagd,
blijven enkel vijf of zes
bloedstrepen op borst en buik.

Zomaar weggeworpen
een lijk na gebruik.

Geraard van Heusden

2009-10-12T08:24:00.000-07:00

Stotterend stopt de trein naar Brugge aan perron 9. Margaretha stapt af en de stoom slaat in haar gezicht. Het korte haar wordt wispelturig. Ze slaat een paars manteltje om en snelt de trappen af. Ze draagt een tapijten tas met uniform en basis benodigdheden. De reistas is wat zwaarder dan gedacht. Tussen de werken zoekt ze haar weg. Gent St Pieters ziet er helemaal anders uit. Het wordt moeilijk om juist de weg te vinden. Maar ze laat zich niet van haar stuk brengen. Vastberaden stapt ze naar de zware geüniformeerde man.
“Excuseer, kent u de Institut Moderne?”
De treinchef krabt in zijn grijzend baardje. Blijkbaar is hij even streng als dat hij eruit ziet. “Uit het station, eerste straat links”.
Buiten zijn de straten warrig met kranen en tractoren. De stank van de machines grijpt haar naar de keel. Haar vurige ogen staren door de wolken stof en herkennen inderdaad een straat wat verder links. Voorbij het cafeetje is er een straat met bomen langs de hangars van de post en de sporen. Langs de stenen afsluiting van de werken zoekt ze haar weg naar het Instituut. Voorzichtig ontwijkt ze plassen en modderpoelen. Het zou zonde zijn met gemodderde schoenen te verschijnen op haar voorstelling.
De hoofdgeneesheer heeft gezegd “Biedt u eerst aan, later zullen ze uw taken verduidelijken.” Margaretha is zeer benieuwd naar de nieuwe omgeving. De ontdekkingen in de geneeskunde boeien haar sinds jongsaf. Ze zal nu de Gentse beroemdheden bijstaan bij allerlei operaties. Dankzij haar sterk karakter verdraagt ze het schreeuwen van pijn en het bloed.
Boven pakken inktzwarte wolken samen. Hoog en grijs tekent het gebouw zich af. De letters zijn verweerd en de trappen uitgesleten. Ze beklimt rustig en nerveus de ingangstrappen. Na de deur wacht een golf van chloroform en ether. De gang is blinkend marmer en hout. Links merkt ze een onthaalkantoor.
De plooien van haar rok gladstrijken en met een stevige druk opent ze het deurtje.
“Goede avond, ik ben Margaretha Van Paulo.”
De secretaresse heft haar gekruld hoofd en bekijkt haar traag van kop tot teen. “En dan?”
“Ik moest me aanbieden voor de post van hoofdverpleegster chirurgie.”
“Vul dan maar deze in” Ze schuift Margaretha een bundeltje papieren toe. “Bent u al gehuisvest?”Daar heeft Margaretha niet aan gedacht. Het is het laatste in haar overvolle hoofd. Nu de secretaresse het vraagt, begint ze erover te piekeren. Licht fronsrimpels verschijnen op haar hoge voorhoofd.