ik geloof in kalverliefde

handjes vasthouden

erwtjes en wortelkes
onderaan de boom even
wachten op de avond
zo net voor moeder
boos wordt

samen zijn
los van elkaar
en nooit meer alleen

Geraard van Heusden

Als ik haar neerzet, loopt ze weg
en ik haar na

de stappen door het huis zijn ijl
ik wandel terug
ik drink alles in
voor even en dan weer weg

alles eindigt
wat blijft zijn liefde en hechtingen
ik heb recht op een galgenmaal

Geraard van Heusden

De dood is slim
Nieuw is de dood

ochtendgloren boven de kerk
brengt een kleine kist
gedragen in duo
door bedroefde broers

De dood is slim

een dienst betekent niets
tranen leggen bloemen
vader en broers stappen
iedereen verrast

De dood is nieuw
slim is de dood

Geraard van Heusden

Hoog
in wolken gedreven, blauwe sluier
over gebroken ledematen
verspreid in de bomen
aan het hoofd van Leopold twee

de kleuren zijn weggevaagd,
blijven enkel vijf of zes
bloedstrepen over buik en borsten

een lijk, zomaar weggeworpen,
na gebruik

Geraard van Heusden

water

De roep om heengaan
klettert in een koekjestrommel,
sterker dan
de schreeuw om te blijven.

Een glas struikelt
de golf bezit het blad.
De letters, netjes gezet,
breken uit hun strakke lijnen.

Golven slaan toe
op de woorden,
vormen bloemen
van waaiende inkt.

Alles is ijdel:
de gebroken tekst
wordt kunst

Een ongeluk komt nooit alleen

Geraard van Heusden