Ik zag

Een kras als een helikopter

In de voorruit

Naast het Heilig Kerst

 

Zo’n wapending

Uitgevonden opdat

De springende dwazen

Boven het zand zouden blijven

 

Het was net boven

De instelling

Waar de kunde ons verwacht

 

Zodat de verplegers

Boven het zand zouden blijven

 

 

Geraard van Heusden

 

Moet ik nu

De pagina omdraaien

Mag ik nu

De pagina omdraaien

Elke bladzijde

Heeft ogen als spionnen

Ze kijken me aan

En vragen

 

“Waarom draai je de pagina ?”

 

Een nieuw hoofdstuk begint

Op een nieuwe pagina

Of ik ze omdraai of niet

 

Misschien is het tijd

Het boek te sluiten

 

Geraard van Heusden

 

Hij was

De Alpha

 

De lijken processie

Is ingezet

Er is geen publik

 

Behalve de dood

Ken niemand ons

 

Elk ging zijn weg

Maar steeds

Kruisten en kruisigden we

Elkaar

 

Hij was de omega

 

 

Geraard van Heusden

 

Het is tijd

Om het hoofd

Te leggen

Bij allerlei bloemen

 

Het is nu

Dat we

Gewraakte oorden

Bezoeken

En stellen

Dit land is mooier

Dan mijn land ooit was

 

Het is tijd te rusten

En de anderen

Te laten tranen

 

Geraard van Heusden

 

Was het koudvuur

Dat me mijn schedel kostte

Of een kogel

Uit het derde geweer

Links voorbij de draad

 

Het firmament is

Vlammend rood

De brandende lucht

En kokende wolken

Zijn erger dan

 

Zwaarden in de jingle

 

De gekruisigde Leopold

Heeft het niet meer meegemaakt.  

 

 

Geraard van Heusden

 

Met vlammende ogen

Kijk ik

Bij valavond

Naar de huizen

 

De lijn tussen

Gisteren en morgen

 

Een groene lijn

Een giftige lijn

Een rode lijn

 

Voor een passend leven

Voor een rustig leven

Voor een grijs, verleden leven

 

 

Geraard van Heusden

 

Is het te laat

Om het pad te verlaten

En de weg in te slaan

Of zijn we weer

Verdwaald

 

Zij zei toch

Na het moeras

Volg je het pad

Tot de gezochte poort

 

Het is nu

Te lang geleden

 

En nog altijd

Spiegelt de lucht

Het moeras achter ons

 

Er is geen ontkomen.

 

Geraard van Heusden

 

Ik weet nu

Dat het gif

Zich spreidt

Als een groene nevel

Tussen de stenen

 

Elke zerk

Zegt iets anders

Niemand weet nog

Wie of wat hij was

 

En het gif

Geeft geen antwoord

 

 

Geraard van Heusden

 

Een witte sliert

Als zilver nevel

Vol gezichten

Waait zacht

Naar het nachtelijke licht

 

Iedere zerk

Wordt geaaid

En elk bij naam genoemd

 

Traag berustend

Gaat de stoet

Verder en verder

 

 

Geraard van Heusden

 

De rotonde

Heeft meer uitgangen

 

Elke dag

Sterven er meer

En meer

Zoals wij

 

De één hier

De andere daar

 

Gisteren verduistert

Elk gezicht

Dat – lijkwit

Een uitgang kiest

 

Geraard van Heusden