Het is de laatste maan

Van de zon

 

Vannacht

Schijnt de Bloedmaan

 

Even keren we terug

Vanuit de hoofdstukken

Tussen de pagina’s

Van sprookjesboeken

 

Wat vannacht vermag

Weet niemand

 

We zijn vergeten

 

We zijn oppermachtig

 

 

Geraard van Heusden

 

Ik wandelde in de droom

Van een Romeinse soldaat

Een oude bekende

Zonder gezicht

 

Verwrongen en verminkt

Door lepra

Gevangen

Tussen lachen en doden

Tussen slachten en strelen

 

 

Geraard van Heusden

 

De nachten

Zwijgen nooit

Achter de deur

Rijst een etterrood gezicht

 

Hoe zeer ik ook

De ogen kramp

De lakens grijd

Altijd

 In dezelfde ooghoek

Waait een etterrood gezicht

In fluisterende stilte

 

Nu de lamp ook zwijgt

Komt het

Keer op keer

                              Terug

 

Geraard van Heusden