Pagina's

zondag 2 december 2018



Aan mijn linkerhand
                                               DAMES EN HEREN
Een strijdvaardig verleden
Een dag in de zon
Een schittering op het zwaard

Aan mijn rechterhand
                                               DAMES EN HEREN
Een moeras
Verzonken landen
                                               En
Een doodskist

Wie overwint wie
                               Een gevecht tot het einde
En dan (tijdens de pauze)           een paar pintjes
Ik heb gegokt                                    ik heb verloren

Mijn strijd is jarenlang reeds gestreden

Vandaag kan ik enkel hopen
                                                               Of drinken


Geraard van Heusden


De deur blijft gesloten
Tot 21.30
Dan schuifelen
Voeten, sandalen, sletsen
Tot een glaasje

Bewaakt achter gesloten deuren
Is het verplicht in het hoofd
En vanuit de mond

Brave steunfondsen
Geven
Gele, blauwe en rode
Pillen of poeders
Siroop of injectie

Dan pas
Valt de nacht


Geraard van Heusden





Uit klei geboren
Staart ze (Braaf)
Naar beneden
Wankel op haar sokkel
Met kracht en zuiverheid
Nagebootst in gips
Wordt ze geaaid
Tot het water hard is

Met pijnlijke vlammen
Gegoten in brons
Wordt de dood herboren
Met was overgoten

Geraard van Heusden


zondag 19 november 2017


“Dames en heren ; De innerlijke psyche van de mens is een ingewikkeld onontgonnen terrein. Wie weet wat onze reis ons brengen zal ?”

Een koude oktoberochtend in de oude gebouwen. De wind en de regen rommelen aan de ijzeren vensters. Ieder zit op tweeplaatsen: één voor zichzelf en één voor mantel, boekentas en paraplu.

Je had nooit gedacht dat hij, jongeheer professor (juridisch expert in psychotica) later in het nieuws zou verschijnen.

Martine Tanghe wrijft het haar uit haar ogen. “Deze ochtend is XXX opgepakt en voor de onderzoeksrechter verschenen. Hij wordt als vermoedelijke dader genoemd in de sadistische moord aan de seniorenclub in XXX”

Iedereen versteld. Ja, vooral wij, zijn studenten. Van hem hadden we het nooit verwacht. Van die andere wel. Die stond al lang  ervoor bekend dat hij studentinnen onderscheiding gaf in ruil voor gepaste diensten. Maar de prof psychopatica nooit !!

De één vergrijpt zich aan studentinnen, de andere vermoordt ze. Wat rest er nog? Een kannibaal zoals de bewaker van het forensisch instituut ?

Zover ben ik nooit gegaan.

Ze lag met haar hoofd op mijn dijen. Spijtig genoeg had ik te veel op voor een veelbelovende nacht.

Een door de weekse avond. Voor de verhuis van Bert. Achter in het kleine tuintje zaten we allen rond een tafel met veel vruchtensap en meer vodka.

“hallo dat is een tijdje geleden” haar ogen schitterden. Het was waarschijnlijk de spiegeling van al wat Annick haar had gezegd. En toch ? Toch zette  Leen zich pardoes naast mij. Met haar dijen expliciet tegen mij.

“ja dat is lang gelden. Hoe is het?”

“Warm en lekker, je moet aar eens langskomen.”

“ik ben hier toch vandaag en nu”

“ja maar dat is niet bij mij”

“woon je nog boven die Gravin?”

“ze is overleden maar gaf me een echt Pools dekbed ; warm en speels rood”

zondag 29 oktober 2017

wat ik hier schrijf, is waar en werkelijk voor mij. Misschien voor jou.
Mijn beste lezer, je moet niet alles geloven. Het is niet omdat je (hand in hand) mijn onder- en bovenbewustzijn bewandelt, je er je thuis zal voelen. Wat ik zie is er meestal niet en wat ik voel is persoonlijk en verborgen voor de wereld.
Trouwens het is niet omdat iets bestaat dat je het moet geloven.
Mijn woorden, letters en pagina's hoeven niet gelezen te worden.

dinsdag 12 september 2017

Terwijl je thuis zit bij een zoveelste kop koffie stel je de vraag : "Besta ik voor anderen?" Broers (3) komen niet langs (biljarten is blijkbaar belangrijker). of 1 telefoontje per jaar en half. op de Paaz (na een zalfmoordpoging) komen ze je op de vingeren tikken.
Vrienden? nee, wel een figuur in hun verhaal dat ze aan zichzelf vertellen (met uitzondering van de twee witte raven die toch eens komen eten)
Als ik er niet ben is het landschap onvolledig (niet de wereld).

dinsdag 29 augustus 2017

tikkel takkel tik
tokkel takkel tok
naaldhakken
lopen breiend langs de graslei
humpapa humpapa
macho's marcheren maf
van het citadelpark
tot de ajuinlei
de grootmoeders tonen
hun knoestige knieën
op de korenmarkt
vette kuiten blinken
de bloempotten aan het Zuid
zijn slapende gargoyles
de gargoyels aan St-Baafs
zijn versteende burgemeesters
in deze hitte
wandelen de meisjes schaars
halfnaakt langs de terassen
en liggen in het park
"Als ge niet wilt dat de jongens kijken, draag dan nen pattatenzak"
en alles vloeit samen in de Leie

Geraard van Heusden
Een ietwat shockerende vaststlling: mijn zakdoek vertoond rochsachtesten. Voornamemlijk wijzen ze erop dat ik zenuwachtig ben. De eerste vergadering van deze namiddag wordt uitgesteld. Dit betekent dat er tijd vrijkomt voor de lijken uit de kast. Ik vrees dat er bij het vertrek van mijn collega een aantal zullen oppoppen.
Ze wandelen dan arm in arm door de gang. Niemand druft ze aan te pakken. Het lastige met wandelende lijken is dat ze regelmatig stukken verliezen. Zo kan het niet verder. Wanneer iemand dan toch de moed heeft de zombies aan te spreken en aan te pakken zijn ze lang niet meer volledig. Zo gaan hele projecten verloren. MEn steekt ze in de kast en laat ze sappig rotten. Dan komen ze buiten en alles rammelt er langzaam af.
Ons huis is zo vol herinneringen,
meer was ons toebedeeld dat lot ons beloog.
De grote kamer is herverdeeld en ruikt naar verf.
Weg is mijn bed, anderen spelen hier.
Bij de gesloten deuren dwaalt een geest,
we bespreken de oude momenten:
"Ik kuste mijn meisje haar ogen, haar dijen.
Daarna ging ze weg, mijn hart brak en ik huilde."
Wild en braakgelaten ligt de bloementuin,
zonder zorg van mijn vader is er niets,
de takken zijn bezaaid met dode bladeren.
Achteraan staat trots nog steeds de toren.
Moeder is stil vergeten, mijn tekst bij haar.
Vader is laat begraven, oud en droef.
In dit teken neem ik afscheid van mij jeugd.
Geraard van Heusden

Huis vol herrinneringen,
ons is meer toebedeeld
dan lot ons bedroog.
Mijn bed is weg.
Een geest bespreekt de oude momenten,
hier kus ik mijn meisje.
Ze gaat, ik huil.
De tuin is braakgelaten
vader is er niet meer,
takken zijn bezaaid met dood.
Mijn tekst en moeder zijn stil vergeten.
Vader is droef begraven.
Hier verlaat ik mijn jeugd.

Geraard van Heusden

Aan mijn linkerhand                                                DAMES EN HEREN Een strijdvaardig verleden Een dag in de zon ...