kan ik je zeggen

wat het was

tussen zovelen 

zag ik een schim

duidelijk

tot ik wist 

wat je was

maar niet 

wie je was

Je was alleen

niet van mij

niet van hem

maar van jou

en ik heb 

je nooit kunnen laten gaan

Geraard van Heusden

 Aan het station

boven of onder

is zoveel anders

doch de reis

toont steeds weer

hetzelfde

eeuwige beeld

die nooit vergaat

Misschien zie ik niets

maar glijden de kleuren 

in het eeuwige pad

ik wandel 

blindelings 

langs geuren en kleuren

Geraard van Heusden

 Een kind

gekoesterd 

in een kristallen luchtbel

Kris Kras

kleuren en illusies

Wanen van grootheid

de vrees voor de val

ongekende Jazz

op de boze dagen

alles is stil

ingepakt

naast de luchtbel

Niemand mag mij zien

Geraard van Heusden

 Mijn liefeke

ik ga weg

voor een lange tijd

voordat de wind

me totaal verstuift

Je kent me

na lange tijd zoeken

op de ander speelplaats

rechts, 

waar de boekentassen staan

ik klim gewoon door het raam

zodat ik 

niet met de deur sla

Morgen of overmorgen

is er genoeg licht 

om verder te vluchten

Geraard van Heusden

 Laten we samen

Dichten

Woorden en lettergrepen

of gewoon letters

over elkaar tuimelen

twee letters op de schommel

van onze arme liefde

of de woorden

op de glijbaan

van onze passie

zullen bewegen

en belanden

op zachte kussens

zondagochtend

zonet voor 

de zon opkomt

of 

voor de eerste druppel vallen

Geraard van Heusden

 Waarom

worden de woorden

mij geweigerd

wanneer ik binnen wandel

in een zaal 

zonder lichtbundels

Het lijkt wel

een eeuwenoude eik

zonder Blaadjes

En wanneer je dan

een versregel 

voorstelt, 

kijken ze weg

Andere dingen 

zijn zo belangrijk

Geraard van Heusden

 Een trotse kus

Rood

op een vergeeld Bingo Blad

Een bordje verwen-koffie

of een romige Taart

Zij tellen

zo de namiddagen

Rij na rij

grijs of kaal

glimlachend

zoals de laatste dag

en het begin van de lente

normaal bouwen we

Crêpe vlinders

ze verluchten

de kale witte muren

Hoewel niemand 

ze nog ziet

 Aan het park

zag ik een bakfiets

met auto-onderdelen

bestuurd door

een grimmig gezicht

op weg naar 

een half wrak

en maar duwen 

en duwen

verder de klim-op

geen greintje 

rust of troost

en maar zoeken 

en zoeken 

naar meer onderdelen

Geraard van Heusden

 Het licht schildert 

de einde gouden-rood

zonnevlekken zweven op de vijver

Bij avond-val

roept een moeder 

haar kind binnen

"Nog even, mama"

Maar de tijd is onverbiddelijk

dra is het donker

en komen de monsters

niemand mag blijven

buiten bij nachte

ongemerkt bloed

vloeit

telkens in de nacht

Geraar van Heusden

 Donker is een blik

vanuit het venster 

naar de realiteit

je kan niet zien

wat daar gebeurt

(gelukkig maar)

doch is er een stap

in welke verder richting

zonder doel

(er is geen goede richting)

Achter in de tuin 

is er een zaaltje

waar alles vedrdwijnt

wegzinkt in de vloer

Zelfs de barman

is verbaasd 

wanneer ik 

achter in het licht verschijn

Geraard van Heusden

Rechts voorbij de Poort

staat iemand

moeilijk te zeggen 

wie of wat

                zonder bril

het vorig beeld 

vermengd met de regen 

opzij geblazen door de wind

            

            is niet wie ik verwacht

een zwart raster

                        een donker gelaat

Wie is wie ?

Ik ben ik

Ik kom voor jou

Geraard van Heusden

 hierop de asvalkte 

aan de Norbertijnen-abdij

bij de Beuke-stronken

en de ruïne

is de draak gevallen

te midden van 

teveel gedachten

teveel gevoelens

de dood 

nader en nader

er is niemand die dat weet

ik 

leg een orchidee op zijn lijk

de zon draait verder

de wereld keert zijn gelaat weg

gevoelens zijn onoverwinnelijk

Geraard van Heusden

 De poort tot Lieve

is gesloten

onder het grote venster

van haar nicht

Van Nassaustraat

of Brederostraat

beide

gedekt 

door het Park

Wanneer ik

van kleermaker tot huis 

flanneer

zie ik de oude straat 

onherkenbaar verbeterd

maar toch steeds 

is het linkse venster

of het rechtse balkon

van haar

Blokken in de zon

Geraard van Heusden