Een nieuw gedicht

Een paar woorden op het blad

Geschreven met aandrang

 

Vlekken en letters

Samen op stap

Tussen bladzijden

Tijdig stoppen

Aan de rand van de pargraaf

 

Geraard van Heusden

 

 

Welkom

Welkom in de mist

 

Hier zijn de grootte

De oudste

De zwartste dingen

Witte flarten

Brengen ze dichter

Dan je wilt

Hier is meer dan verbeelding

 

Laat me u tonen

Albasten vormen

Vergeten kunstenaars

Tekening

Van bloedende handen

 

Kom en kijk

Naar je zelf

 

Geraard van Heusden

 

De wereld is klein

Spannend klein

Tussen witte muren

 

Zwarte balken

Onderlijnen zwaarwichtloos

De eentonige uitbarstingen

 

De wereld is klein

Tussen vier gasten

Elk met een glas

 

Wie kent hier

Het verschil tussen

Een lachgrimas of een huilrictus

 

Wie weet waar vingers om grijpen

Wie verstaat de donderde klokken

 

Geraard van Heusden

 

Vanavond, mevrouw

Beloof ik dronken te zijn

 

Ik meld u

Dat ik niet zal kunnen voldoen

Aan uw rondingen

 

Vannacht slaap ik alleen

 

Ik beloof u dat geen daad

Uw dagen zal ontheiligne

 

Nu, mevrouw

Verlaat ik u

 

 

Geraard van Heusden

 

Oyez, ma mère

Ce qui m’est arrivé

Au-delà des tours de Bruges et Gand

Une nuit d’automne

A travers tonnerre et tourant de pluie

 

J’entendais

Une flute dans les arbres

Deux fagots dans le roses

 

J’ai pris deux couvertures

Avant d’ouvrir la fenêtre

La musique pleurait dans le jardin

 

Lampe à la main,

Je descendais le grand escalier

Lisse et usé

 

Le vent jouait agressivement

De mes couvertures.

 

Un Lutin barbu, à haute voix

                « suivez-moi, suivez-moi

                Soyez le bienvenu »

D’un pas magique il me précédait

 

Que les jardins sont grands et horrifiants

Les nuit d’orage.

Je me sentis partir dans l’insomnie habituelle

 

 

Trois elves jouaient la cornemuse

elle flottante,  elle là,   elle ici

toute ensemble et autre chose

 

et puis

elle était la

toujours jeune fille et belle

comme la première pomme

vêtue d’or et coiffée de rose

 

au matin

tout ce petit monde s’est évaporé

laissant rien

qu’un mémoire incrédule

 

 

Geraard van Heusden

 

 

Hier is geen geluid

Geen gelach of gehuil

Alles is vredig

Stil en kil

 

Hier bestaat geen onvrede

 

Alles slaapt

 

Onder marmer

Op albast

 

Hier

Is het leven tot stilstand gebracht

 

 

Geraard van Heusden

 

Wat rest me te zeggen

Nu mijn glas leeg is

Een laatste sigaret

 

De nacht wacht

Aan de deur

Ze streelt

Misselijk mijn haar

 

Ik vlucht

Sneller

 

Alles is toch waar

 

Geen antwoorden,

Geen vragen

 

Alleen een schaduw

 

Geraard van Heusden

 

Ik dacht haar

De tuin te tonen

Het zicht vanuit onze kamer

                Nu vensters niet stoffig zijn

 

Ik wou haar

Mijn huis tonen

Plaatsen vol vergeten geluk

 

Witte vlekken op de muren

Verdwenen gezichten

 

Sijpelend sluipt het licht

Langs een barst

Het stof onderstreept elke stap

 

Een paar treden

Mijn kamer

De tuin

Wild en dood

 

Een oude stoel

Tussen herfstbladeren

Dansen vormen en kleuren van vroeger

 

Ik kan enkel de deur sluiten

 

Geraard van Heusden

 

Een meisje met pontentieel

Zo dacht elk

En sommige met

Warme wangengloed

 

“ze zal het ver brengen”

 

En daarom

Met veel overtuiging en

Voor wat centen

 

Pijpte ze

Iedere ochtent

Een andere

Aan het postkantoor

Bij St Pieters

 

Geraard van Heusden

 

In haar vuurrood haar

Speelt de zon

Haar kleuren parten

 

Haar eigen basgeschreeuw

Grijpt naar boven

Als een lelie

 

In het haar klein kind

In een gebroken lichaam

 

Of is het enkel het schreeuwen v

Van haar gepijnigde hersenen

In paarse eters

 

Geraard van Heuden

 

On n’a jamais vécu

Notre innocence

Notre ignorance

 

Pourtant

Tant de choses à découvrir

Tant d’amis à faire

Tant de nuits à passer

 

Il y avait

Au sommet, l’abbaye abondonnée

On voyait le château

Ou habitait

Une grand-mère avec deux servantes

 

Il y faisait bon

 

Au sud, la mer

Perlait sous un soleil mourant

 

Personne savait s’il renaîtrait  

De main matin

 

 

Geraard van Heusden

 

 

Gisteren ging ik winkelen

In de droomschaduwen

Van Gent

 

Ik zag Jezus kaarten

In ’t kapelleken

Tussen de leden van het MLB

 

Karl Marx liep verloren

In de sectie politiek

Van de Fnac

 

Bocuse  zat gekneld

In de vriezers van de GB

 

Ik zocht maar vond

Geen wolken voor mijn hoofdkussen

 

De gebroeders Wright hadden

Alles gekocht

Om niet te vallen

 

Speelgoed liep door de straten

Hans Christian verkocht

Klaasjes en Kerstventjes

In solden

 

Voltaire kocht

Zeven inktcartouches bij Moeder Gans

Terwijl Wolgang snoep stal

 

Ik zag dit en meer

Terwijl de wolken

Onvindbaar bleven.

 

Geraard van Heusden

 

 

Naast de loonslaven

Hebben we een innige omarming

Mijn pint en mij

 

Aan de laatste toog

Van Brussel

Zie ik velen

Woest vegen over hun Dell

Niet komt

 

Wanneer ik mij

Glimlachend neervlij

Valt hun programma in duigen

Tot tranen toe bewogen,

Kijken ze me aan

 

Een dag werk weg

 

Geraard van Heusden